ความสัมพันธ์ที่เรียกว่า "เพื่อน"

เคยสงสัยกันบ้างไหมว่า เพื่อน ที่อยู่รอบๆ ตัวเรานั้น เห็นเราเป็นเพื่อนแบบเดียวกับเขาหรือเปล่า

หลายเดือนมานี่ เรื่องเพื่อนเป็นความเครียดนึงในจิตใจ เพราะเป็นคนให้ความสำคัญกับเพื่อนมาก เรียกได้ว่าสำคัญรองจากครอบครัว และตัวเองเลยทีเดียว ในหลายๆ ครั้งก็สำคัญกว่าความรักด้วย เอาเป็นว่า ถ้ามีเคสให้เลือกเพื่อนกับแฟน ถ้านัดชนกันไปกับเพื่อนก่อน เกือบทุกครั้ง

เพื่อนในความคิดคือคนที่เรารู้ สึกดี คือมีความหวังดีให้ท่วมท้น และพร้อมจะ support หากเจอปัญหาใดๆ ระยะเวลาไม่ใช่ประเด็น ถ้ามันคลิ๊กกันก็โอเค

ในส่วนประกอบของความเป็นเพื่อน เราให้น้ำหนักความจริงใจมาอันดับแรก คือทุกคนควรมีความปรารถนาดีต่อกัน และจริงใจต่อกัน ถ้าต้องมานั่งเฟคปั้นหน้า แอ๊บจริต มันไม่น่าจะใช่ เพื่อนน่าจะเป็นกลุ่มคนที่ทุกคนเป็นตัวของตัวเองที่รับกันได้อย่างสบายใจ

แต่หลายปีแห่งการเรียนรู้ ทำให้เข้าใจว่ามันไม่ใช่ทุกคนที่จะรับได้ ทุกคนมีจุดอ่อนจุดแข็งที่ต่างกัน ความจริงใจนั้นเลยต้องมีการคัดกรอกการแสดงออก และบางครั้งไม่แสดงออกเลยอาจจะดีกว่า จากที่เคยรู้สึกว่าเพื่อนคือคนที่บอกได้ตรงๆ ว่า เห้ยแก คิ้วหนาเข้มไปไม่เข้ากับหน้าอ่ะ ก็อาจจะต้องเปลี่ยนเป็น ชั้นว่าแกคิ้วบางๆ น่ารักดีนะ หรือดูนี่สิ ตอนนี้เทรนด์คิวบางกำลังมาเลยนะ ลองหน่อยป่ะ 

บอกตรง  บางทีก็เหนื่อยนะ

คือชีวิตทุกคนมันก็ต้องใส่หน้ากากมารยาทสังคม สร้างภาพระดับนึงอยู่แล้วป่ะ ด้วยหน้าที่การงาน ความรับผิดชอบ และหัวโขนต่างๆ นาๆ แต่พอมาเจอเพื่อนก็อยากสละพวกนั้นออกบ้าง แต่การพูดการรักษาน้ำใจอ่ะเข้าใจ คือคนเราก็ไม่ควรพูดแบบ แกไม่ไหวแล้วนะ ตัวแตกเป็นพยูนขึ้นอืด  เป็นสรณะไม่ว่ากรณีใดๆ อยู่แล้ว แค่ชั้นว่าแกกินน้อยๆ หน่อย ออกกำลังกายบ้าง หลายๆ คนก็สะอึกแล้ว

ก็นั่นแหละ พอเป็นตัวของตัวเอง มีความคิดของตัวเองที่ไม่ตรงกัน บางทีก็มีคนรับไม่ได้ขึ้นมา เกิดช่องว่างระหว่างความเป็นเพื่อน จนเกิดคำถามว่า หรือเราไม่ใช่เพื่อนที่ดีฟะ ระหว่างทางเรียนรู้ก็มีความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อนหล่นหายไประหว่างทางเรื่อยๆ ทั้งแบบลืมเราไปจากระบบ เป็นประจำ หรือครั้งคราว หรือบางครั้งถาวร

ซึ่งเราเสียใจทุกครั้งที่มันเกิด มากน้อยต่างกันตามวาระ ซึ่งต้องใช้พลังงานอย่างมากที่จะขึ้นมาจากหลุมนั้น บางครั้งเป็นวัน หลายครั้งเป็นเดือน และบางทีบาดแผลก็อยู่เป็นปี... 

เพื่อนคือสิ่งมีชีวิตที่ต่อให้ไม่ได้เจอกัน ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกัน แต่ถ้ามีโอกาสก็จะส่งความระลึกถึงกัน และหาโอกาสมาเจอกัน สานต่อความ สัมพันธ์ พูดคุยอัพเดทกันได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจไม่ใช่หรือ แล้วถ้ามีโอกาสแต่ไม่ติดต่อล่ะ เราส่งสารไปฝ่ายเดียวอยู่หรือเปล่า

วันนี้มานั่งคิดว่า ถ้าเราตกต่ำถึงที่สุด มีใครบ้างที่เราจะกล้าบากหน้าไปขอความช่วยเหลือ หรือบางทีแค่หา shoulder to cry on... คำตอบมีแค่หยิบมือ

ในขณะที่เราเคยคิดว่าถ้าเพื่อนทุกคนของเรามีปัญหา ถ้ามาหาเราช่วยเต็มที่แน่นอน แต่พอมีปัญหาเองกลับไม่กล้าไปหาคนเหล่านั้น หรือลึกๆ เราก็หวั่นใจว่าคนเหล่านั้นน่าจะไม่ได้คิดว่าเราเป็นเพื่อนแบบเดียวกับเขา ในมุมกลับกัน คนเหล่านั้น ก็คนมีหลายๆ คนที่ถ้ามีปัญหาก็คงไม่มาหาเราเช่นกัน  

ถ้าแบบนั้นแล้ว เราก็ควรจะเลิกเครียดหากคนเหล่านั้นจะหลงลืมเราไปบ้างได้ละนะ... เพราะไม่ว่าเขาจะจัดลำดับความสัมพันธ์ระหว่างเราไว้ว่าอะไร สำหรับเรา เขาเหล่านั้นก็ยังเป็นเพื่อน ไม่ใช่คนรู้จัก เมื่อเลือกแล้ว ก็ต้องเดินหน้าต่อไป

เพราะงั้น จงเลียแผลด้วยตัวเองแล้วไปนอนซะ ตื่นมาอ่านต้องมึนงงแน่นอน เพ้อเจ้ออะไรตอนตีสาม